Το πιάνο. Στέκεται λιτό, επιβλητικό κι ακίνητο. Ένα όργανο ταυτισμένο με τη μουσική παράδοση της Δύσης, με 88 πλήκτρα και έναν ολόκληρο κόσμο κρυμμένο μέσα του.
Τι συμβαίνει όμως όταν το πιάνο στρέφεται προς την Ανατολή;
Όταν απομακρύνεται από τα σαλόνια όπου το έχουμε συνηθίσει και πλησιάζει τις μουσικές της πόλης, τα κουτούκια και τις ταβέρνες, τις χαρές και τους πόνους, το κρασί και το τσίπουρο; Όταν τα πλήκτρα του ακολουθούν τους λαικούς δρόμους, τους μανέδες, τα ταξίμια και τις μελωδίες που ταξίδεψαν ανάμεσα στις δύο πλευρές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου;
Το πιάνο γίνεται το μέσο για να συναντηθούν μουσικοί κόσμοι που μοιάζουν μακρινοί, αλλά δεν είναι. Βαλς και μπάλος, ρετρό καντάδα και ζεϊμπέκικο, σμυρναίικο και λαϊκό τραγούδι, ένα καλαματιανό κι ένα ταξίμι — όλα βρίσκουν τη θέση τους στον ίδιο κύκλο.
Έναν κύκλο που αρχίζει και τελειώνει στα 88 πλήκτρα.
88 EAST.
88 πλήκτρα. Ένα πιάνο που κοιτάζει προς την Ανατολή.
Η Χαρούλα Τσαλπαρά, με πιάνο και φωνή, ενώνει τις δύο άκρες του νήματος.